Miljoenenproject van start: geschiedenisdata moeten klimaatmodellen verbeteren
Hoe kunnen we de klimaatgeschiedenis optimaal inzetten om een nauwkeuriger beeld te schetsen van het toekomstige klimaat?
Een groot Europees consortium van 24 partijen gaat vanaf maart vier jaar lang intensief samenwerken om een antwoord te vinden op die vraag. De onderzoekers willen daarbij vooral bestaande klimaatmodellen verbeteren met paleodata; dat zijn gegevens uit natuurlijke archieven, die iets zeggen over de omstandigheden op aarde in het verleden. Het consortium ontving deze zomer een Horizon-beurs van 15 miljoen euro en staat onder leiding van Anna von der Heydt en Lucas Lourens van de Universiteit Utrecht.
Wetenschappers gebruiken klimaatmodellen om in te schatten hoe klimaatverandering zich gaat voltrekken. Die modellen zijn met name gebaseerd op gegevens die we de afgelopen 170 jaar hebben verzameld met allerlei meetinstrumenten, zoals temperatuur en de concentratie van broeikasgassen. Vóór die tijd hadden we geen meetinstrumenten en dat is jammer, omdat het klimaat toen veel grilliger was; het was een samenspel van geleidelijke veranderingen afgewisseld met snelle, kritische overgangen. Vooral in de periode voor de komst van de mens. Als we beter willen begrijpen hoe het klimaat in de toekomst zal reageren op abrupte overgangen en omslagpunten, zoals die in het verleden plaatsvonden, dan zouden we veel kunnen leren van dat verleden.
Hoewel het ons dus ontbreekt aan metingen uit die tijd, zit er veel kennis over het klimaat van toen verstopt in de natuur. Je zou kunnen zeggen dat het klimaat door de eeuwen heen zijn sporen heeft achtergelaten. En als we die sporen analyseren, zal dat heel wat kennis opleveren over de geschiedenis van het klimaat. Denk daarbij bijvoorbeeld aan luchtbellen in oud ijs op Antarctica of fossiele planktondeeltjes in de zeebodem. Aan de hand van hun chemische samenstelling kunnen wetenschappers allerlei informatie afleiden over het klimaat in de tijd dat ze nog leefden.
Lucas Lourens, hoogleraar Paleoklimatologie, is coördinator en benadrukt de urgentie van dit project en de kennis die het zal opleveren. 'We zien steeds meer de gevolgen van klimaatverandering en we begrijpen al veel van het klimaatsysteem, maar de snelheid waarmee dit gebeurt roept nog veel vragen op. Daarom zoeken we naar aanwijzingen voor terugkoppelingsmechanismen: complexe fenomenen die worden veroorzaakt door klimaatverandering en die op hun beurt de klimaatverandering verder kunnen aanjagen. Als je begrijpt hoe die mechanismen werken op de langere termijn, snap je ook de veranderingen op de korte tijdschaal beter.'
Een groot Europees consortium van 24 partijen gaat vanaf maart vier jaar lang intensief samenwerken om een antwoord te vinden op die vraag. De onderzoekers willen daarbij vooral bestaande klimaatmodellen verbeteren met paleodata; dat zijn gegevens uit natuurlijke archieven, die iets zeggen over de omstandigheden op aarde in het verleden. Het consortium ontving deze zomer een Horizon-beurs van 15 miljoen euro en staat onder leiding van Anna von der Heydt en Lucas Lourens van de Universiteit Utrecht.
Wetenschappers gebruiken klimaatmodellen om in te schatten hoe klimaatverandering zich gaat voltrekken. Die modellen zijn met name gebaseerd op gegevens die we de afgelopen 170 jaar hebben verzameld met allerlei meetinstrumenten, zoals temperatuur en de concentratie van broeikasgassen. Vóór die tijd hadden we geen meetinstrumenten en dat is jammer, omdat het klimaat toen veel grilliger was; het was een samenspel van geleidelijke veranderingen afgewisseld met snelle, kritische overgangen. Vooral in de periode voor de komst van de mens. Als we beter willen begrijpen hoe het klimaat in de toekomst zal reageren op abrupte overgangen en omslagpunten, zoals die in het verleden plaatsvonden, dan zouden we veel kunnen leren van dat verleden.
Hoewel het ons dus ontbreekt aan metingen uit die tijd, zit er veel kennis over het klimaat van toen verstopt in de natuur. Je zou kunnen zeggen dat het klimaat door de eeuwen heen zijn sporen heeft achtergelaten. En als we die sporen analyseren, zal dat heel wat kennis opleveren over de geschiedenis van het klimaat. Denk daarbij bijvoorbeeld aan luchtbellen in oud ijs op Antarctica of fossiele planktondeeltjes in de zeebodem. Aan de hand van hun chemische samenstelling kunnen wetenschappers allerlei informatie afleiden over het klimaat in de tijd dat ze nog leefden.
Lucas Lourens, hoogleraar Paleoklimatologie, is coördinator en benadrukt de urgentie van dit project en de kennis die het zal opleveren. 'We zien steeds meer de gevolgen van klimaatverandering en we begrijpen al veel van het klimaatsysteem, maar de snelheid waarmee dit gebeurt roept nog veel vragen op. Daarom zoeken we naar aanwijzingen voor terugkoppelingsmechanismen: complexe fenomenen die worden veroorzaakt door klimaatverandering en die op hun beurt de klimaatverandering verder kunnen aanjagen. Als je begrijpt hoe die mechanismen werken op de langere termijn, snap je ook de veranderingen op de korte tijdschaal beter.'
Geen opmerkingen: